Techniki prowadzenia much

[Jerzy Kowalski]

... trafiła do moich rąk niesamowita książka J.Rozwadowskiego p.t. "PORADNIK DLA MIŁOŚNIKÓW SPORTU WĘDKOWEGO czyli Sztuka łowienia pstrąga, lipienia i łososia na wędkę" z 1900r.

 

 

Bodaj najlepiej znanym fragmentem, bo kiedyś rozpropagowanym, jeszcze w czasach, kiedy Poradnik nie był łatwo dostepny, wydaje się być ten:

 

Może inne rozrywki gwałtowniejsze wywołują wrażenia, silniej wstrząsają nerwami, żadna

jednak nie wymaga więcej sprawności, żadna umysłu tak skutecznie i gruntownie nie orzeźwia, żadna

tak równomiernych pod względem pewności ręki, bystrości wzroku i szybkiego oryentowania się nie

stawia wymogów, jak sztuka łowienia ryb na muchę. Prawda, że dziwnem się wydać musi niewtajemniczonym,

jak łowić można największe ryby na haczyk ledwie widoczny, na żyłkę jedwabną,

cienką jak pajęczyna, na kij wątły i nie ledwo pod własnym uginający się ciężarem - lecz w tem

właśnie leży tryumf sztuki nad nieokrzesaną siłą, w tem odpowiedź na pytanie dlaczego sport wędkowy,

we właściwem swem znaczeniu "sztuką", a nie li zabawką się nazywa i nazywać powinno.

 

 

Jednak chyba jednym z najważniejszych, będącym podsumowaniem rozważań o wędkarstwie, wydaje mi się ten:

 

Gdyby zresztą wędkarstwo nie przynosiło żadnego innego pożytku, mówi horroks*, nad ten,

iż wywołuje ono w kołach ludzi wykształconych i wpływowych zainteresowanie się sprawami

rybactwa w ogóle, a tem samem działać musi w kierunku podźwignięcia i poprawy dotychczasowych,

opłakanych stosunków rybackich w kraju, to już ten jeden wzgląd przemawiałby wymownie

na jego korzyść i pozyskać mu winien licznych zwolenników w sferach ludzi, którym dobro

przyszłości kraju leży na sercu.

 

Pozdrawiam serdecznie

 

Jerzy Kowalski

 

*http://www.amff.com/assets/images/archived-journals/1999-Vol25-No3web.pdf